Αποκαλυπτικό σημερινό δημοσίευμα της Δημοκρατική της Ρόδου φέρνει στο φως πρόσφατο έγγραφο του Δήμου Ρόδου προς όλους τους εμπλεκόμενους φορείς που επιχειρηματολογεί ότι το Τραμπολίνο ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ.
Της Ρένας Παυλάκη
Κατόπιν αυτού, ας ετοιμαστεί ο Δήμος Ρόδου να χάσει από την ΕΤΑΔ και το μνημειακό συγκρότημα Ροτόντα – Ελλη, για τους λόγους που εμείς οι …. εμπαθείς κουραστικοί δημοσιογράφοι έχουμε αναδείξει: Το Τραμπολίνο ανήκει στο ενιαίο μνημειακό συγκρότημα.Είναι κομμάτι του. Αρα ανήκει στο Δήμο. Αφού ο Δήμος ευθέως και εγγράφως το αμφισβητεί, ας μην διαμαρτυρηθεί αν έρθει αύριο η ΕΤΑΔ και του πάρει ολόκληρο το ακίνητο.
Όπως κάθε εχέφρων αντιλαμβάνεται λοιπόν, άλλα λέει ο Κολιάδης, που προχθές έλεγε ηρωικά (και αναγκαστικά αφού σύρθηκε σε δήλωση από τις αντιδράσεις) ότι το Τραμπολίνο είναι του Δήμου και θα το φτιάξει – γιατί δεν τον σκιάζει φοβέρα και αρμοδιότητα καμιά -και άλλα ο Βαγιανός ως πολιτικός προϊστάμενος της Διεύθυνσης Μεσαιωνικής Πόλης του Δήμου.
Μέχρι ο Δήμος να αποφασίσει τελικά ποια είναι η γραμμή του, μην εκπλαγούμε αν δούμε τα χειρότερα να έρχονται από την “κακή” ΕΤΑΔ.
Εγώ λοιπόν η “εμπαθής” και “κακή” και “κουραστική” για κάποιους δημοσιογράφος, θα πω το αυτονόητο και το προφανές:
Η συζήτηση αυτή είναι απολύτως ντροπιαστική για τη Ρόδο. Ένας Δήμος που θέλει να λέει ότι είναι κύριος στον τόπο του, δεν θα έπρεπε καν να μπαίνει στη συζήτηση περί αρμοδιοτήτων για το Τραμπολίνο. Δεν θα έπρεπε να πασχίζει με έγγραφα και διάφορες δικαιολογίες να αποποιηθεί την ευθύνη του άρα εμμέσως και την κυριότητα ολόκληρου του μνημειακού συγκροτήματος, ανοίγοντας την όρεξη της ΕΤΑΔ.
Ο Δήμος Ρόδου είναι αυτός που θα έπρεπε να θεωρεί δεδομένο ότι το Τραμπολίνο του ανήκει και αναλόγως να λειτουργεί και να συμεριφέρεται.
Ο Δήμος Ρόδου, είναι αυτός που θα έπρεπε χρόνια τώρα να φροντίζει ένα μνημείο, από τα πιο ισχυρά και χαρακτηριστικά τοπόσημα της Ρόδου, αντί να κρύβεται πίσω από τις αρμοδιότητες και να το αφήνει να ρημάζει.
Και μόνο που ο Δήμος Ρόδου έχει αφήσει τόσα χρόνια να σέρνεται η συζήτηση “ποιος έχει την αρμοδιότητα”, είναι η απόλυτη ντροπή για τον θεσμό που φραστικά και αυτάρεσκα διαλαλεί ότι τάχα του ανήκει – ή πρέπει να του ανήκει – η διαχείριση των τοπικών ζητημάτων.
Σήμερα, με το δημοσίευμα της Δημοκρατικής για το έγγραφο Βαγιανού, μπήκε και το κερασάκι που έλειπε στην τούρτα της ντροπής.
