Ο Άδωνις Γεωργιάδης λέει ότι διεξάγει ιδεολογικό αγώνα. Στην πραγματικότητα απλώς δεν θέλει τα λαϊκά στρώματα να έχουν έναν βίο αξιοβίωτο και ένα καλύτερο μέλλον
Με την «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς» τα έβαλε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης. Κατά τη γνώμη του, το πρόβλημα της χώρας ήταν ότι η Αριστερά είχε την ηγεμονία όλα αυτά τα χρόνια και έκανε τους ανθρώπους να μισούν την αγορά και τον καπιταλισμό και να πιστεύουν ότι μπορούν να υπάρχουν δημόσια αγαθά που προσφέρονται δωρεάν.
Προφανώς και οποιοσδήποτε έχει την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα και έστω στοιχειώδη γνώση της ιστορίας αυτής της χώρας δύσκολα μπορεί να δεχτεί ότι υπάρχει «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς», εάν αναλογιστούμε ότι με εξαίρεση την περίοδο 2015-2019 οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών ιδεολογικά μικρή σχέση είχαν με την Αριστερά. Ουσιαστικά, πρέπει να πάμε πίσω στη δεκαετία του 1980 και την πρώτη τετραετία του Παπανδρέου για να δούμε όντως ένα τέτοιο κλίμα. Ακόμη και όταν είχαμε μια κυβέρνηση με συμμετοχή της Αριστεράς στην περίοδο 2015-2019, αυτό δεν σήμαινε ότι η ελληνική κοινωνία είχε γίνει ιδεολογικά αριστερή.
Επιπλέον, αυτό το σχήμα ότι στην κοινωνία υπάρχει ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, είναι ένας κοινός τόπος της Ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς εδώ και αρκετά χρόνια. Με αυτό τον τρόπο μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι αυτό που προτάσσουν δεν είναι μια αυταρχική, συντηρητική, οπισθοδρομική και σε ορισμένες περιπτώσεις φασίζουσα ιδεολογία, αλλά μια μάχη ενάντια στην υποτιθέμενη ηγεμονία της Αριστεράς.
Η Ακροδεξιά διεκδικούσε έτσι, να είναι και η «αυθεντική Δεξιά» και όχι οι διάφορες παραλλαγές της Κεντροδεξιάς – μια ταυτότητα που σε τελική ανάλυση ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει ανάγει σε παντιέρα στην προσπάθειά του να κατοχυρωθεί ως «δελφίνος» μέσα στη Νέα Δημοκρατία.
Σημαίνει αυτό ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης κυνηγάει ιδεολογικούς ανεμόμυλους; Όχι! Στην πραγματικότητα, όταν μιλάει για «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς», αυτό που εννοεί είναι ότι μέσα στην κοινωνία εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη συγκεκριμένα αιτήματα και διεκδικήσεις. Και υπάρχουν όχι επειδή η Αριστερά τους έχει κάνει «πλύση εγκεφάλου», αλλά επειδή αντιστοιχούν σε βασικές, θεμελιώδεις θα μπορούσαμε να πούμε, κοινωνικές ανάγκες.
Γιατί είναι αλήθεια ότι στην κοινωνία εξακολουθούν να πιστεύουν ότι πρέπει να υπάρχει ένα καθολικό ποιοτικό δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας, στο οποίο να έχει πρόσβαση όλη η κοινωνία. Όπως και εξακολουθούν να θεωρούν αυτονόητη την ύπαρξη ενός δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, στο οποίο να έχουν πρόσβαση όλα τα παιδιά, από την προσχολική αγωγή μέχρι την πανεπιστημιακή εκπαίδευση.
Αντίστοιχα, στην κοινωνία παραμένει βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι το κράτος θα πρέπει να εγγυάται ένα δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα, που να επιτρέπει αξιοπρεπή διαβίωση για τους ανθρώπους που ολοκληρώνουν τον εργασιακό τους κύκλο.
Στο ίδιο πλαίσιο, οι άνθρωποι θεωρούν αναγκαίο να υπάρχουν δημόσιες συγκοινωνίες, σε προσιτή τιμή, όπως και να αναλαμβάνει το κράτος να κάνει μεγάλα δημόσια έργα και έτσι να διαμορφώνει τις υποδομές της χώρας.
Οι άνθρωποι, επίσης, αντιλαμβάνονται ότι η εργασία πρέπει να αμείβεται αξιοπρεπώς, ότι πρέπει να υπάρχουν συνδικάτα που να διαπραγματεύονται συλλογικές συμβάσεις, ότι χρειάζονται πολιτικές που θα οδηγούν σε αναδιανομή εισοδήματος και θα μειώνουν τις ανισότητες. Και θα ήθελαν ένα αναπτυξιακό μοντέλο που να περιλαμβάνει αυτές τις προτεραιότητες.
Και όντως οι άνθρωποι προτιμούν μια κοινωνία με περισσότερη αλληλεγγύη και ένα αίσθημα δικαιοσύνης παρά μια κοινωνία κατακερματισμένη, φοβική, που οι άνθρωποι αντί να βρίσκουν συλλογικούς τρόπους να λύσουν προβλήματα θα μισούν όποιον είναι λίγο πιο αδύναμος από αυτούς, ξεκινώντας από τον μετανάστη και τον πρόσφυγα.
Όλα αυτά μισεί ο Άδωνις Γεωργιάδης. Και όλα αυτά βαφτίζει «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς» που θέλει να ξεριζώσει. Γιατί θέλει μια χώρα όπου όλα θα έχουν μια τιμή και θα είναι εμπορεύματα, όπου το κράτος δεν θα εγγυάται ούτε δημόσια αγαθά, ούτε την αναδιανομή, όπου αντί για την αλληλεγγύη θα κυριαρχεί ο φόβος και το μίσος.
Και επειδή δεν μου αρέσει να μασάω τα λόγια μου. Αυτή τη στιγμή ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς δεν έχουμε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να έχουμε. Μόνο που αυτό θα απαιτούσε να είχαμε όντως μια Αριστερά, όπως και μια προοδευτική παράταξη, που να έχει βαθιά σχέση με την κοινωνία, η οποία να μην περιορίζεται στην εκλογική εκπροσώπηση, που να ασκεί έναν «παιδαγωγικό ρόλο» και που να μπορεί σε αυτή τη βάση να στηριχτεί στην κοινωνία για πολύ βαθύτερους μετασχηματισμούς. Μια Αριστερά, που θα είχε όχι απλώς συνθήματα, αλλά κοσμοθεωρία και που σε αυτή τη βάση θα μπορεί να έχει επεξεργασμένο πρόγραμμα και στρατηγική.
Και έχουμε ανάγκη μια τέτοια Αριστερά και μια τέτοια ηγεμονία, γιατί διαφορετικά θα κυριαρχήσει στην κοινωνία η απογοήτευση, η εξατομίκευση, η αίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Και τότε όντως το όραμα του Άδωνι για την κοινωνία θα μπορούσε να γίνει ηγεμονικό και να μιλάμε για ηγεμονία της Ακροδεξιάς. Δεν θα είναι εύκολο, ούτε θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά, θα μπορούσε να γίνει. Και στη χώρα μας σίγουρα αξίζει καλύτερο μέλλον από κάτι τέτοιο.
