Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Στη μία πλευρά βλέπουμε πολυτελείς κατοικίες που συμβολίζουν την οικονομική και πολιτική ελίτ. Στην άλλη, ένα πρόχειρο σπίτι που θυμίζει την καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων που αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα. Ανάμεσα στις δύο εικόνες δεν υπάρχει απλώς μια διαφορά αισθητικής. Υπάρχει μια τεράστια κοινωνική και οικονομική απόσταση.
Για δεκαετίες, οι πολίτες χωρίζονται σε στρατόπεδα και καλούνται να υπερασπιστούν πρόσωπα, κόμματα και πολιτικούς μηχανισμούς. Δεξιοί εναντίον αριστερών, αριστεροί εναντίον δεξιών. Η αντιπαράθεση όμως συχνά αφήνει στο περιθώριο το πιο σημαντικό ερώτημα: βελτιώνεται πραγματικά η ζωή του απλού ανθρώπου;
Ο εργαζόμενος που δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο, ο συνταξιούχος που μετρά τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, ο νέος που αναγκάζεται να φύγει στο εξωτερικό για να βρει εργασία, δεν ενδιαφέρεται για τις κομματικές σημαίες όσο για τα αποτελέσματα. Θέλει αξιοπρεπείς μισθούς, ποιοτική υγεία, πραγματική παιδεία, ασφάλεια, ευκαιρίες και προοπτική για τα παιδιά του.
Η δημοκρατία δεν χτίστηκε για να υπηρετεί πολιτικά «λαμόγια» ή επαγγελματίες της εξουσίας. Χτίστηκε για να υπηρετεί τους πολίτες. Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε μάχη εντυπώσεων και κομματικού φανατισμού, οι πραγματικοί στόχοι χάνονται. Και όταν οι στόχοι χάνονται, κερδίζουν όσοι εκμεταλλεύονται το σύστημα προς όφελός τους.
Η κοινωνία έχει ανάγκη από μια διαφορετική λογική: να στηρίζει στόχους και όχι πρόσωπα. Να αξιολογεί κυβερνήσεις και πολιτικούς με βάση τα αποτελέσματα και όχι τα συνθήματα. Να απαιτεί διαφάνεια, λογοδοσία και έργο. Να επιβραβεύει όσους προσφέρουν και να απορρίπτει όσους χρησιμοποιούν την πολιτική ως μέσο προσωπικού πλουτισμού ή προβολής.
Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι αν κάποιος είναι δεξιός ή αριστερός. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν η πολιτική υπηρετεί τους πολλούς ή τους λίγους. Αν υπηρετεί την κοινωνία ή τα συμφέροντα. Αν χτίζει ευκαιρίες ή συντηρεί ανισότητες.
Οι πολίτες δεν χρειάζονται σωτήρες. Χρειάζονται στόχους, σχέδιο και αποτελέσματα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η αξία μιας πολιτικής δεν μετριέται από τα λόγια των εκπροσώπων της, αλλά από το πώς ζει ο άνθρωπος που γυρίζει στο σπίτι του μετά από μια δύσκολη μέρα δουλειάς.
Στηρίζουμε στόχους. Όχι λαμόγια. Στηρίζουμε πολιτικές που βελτιώνουν τη ζωή των πολιτών. Όχι πρόσωπα που ζητούν τυφλή πίστη.
