Τα κατηγορητήρια των αμερικανικών αρχών και οι μαρτυρίες θυμάτων αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο ο Τζέφρι ‘Eπσταϊν είχε οργανώσει ένα δίκτυο στρατολόγησης και εκμετάλλευσης ανήλικων κοριτσιών
Τις τελευταίες εβδομάδες, διεθνή μέσα ενημέρωσης μεταδίδουν παραιτήσεις και συλλήψεις προσώπων υψηλού προφίλ που συνδέονται, άμεσα ή έμμεσα, με την υπόθεση του καταδικασμένου για trafficking σε βάρος ανηλίκων Τζέφρι Έπσταϊν.
Γιατί όμως τόσοι άνθρωποι πασχίζουν να αποδείξουν ότι το όνομά τους δεν συνδέεται με τον ατιμασμένο χρηματιστή; Και γιατί, από τη στιγμή που η δημοσιοποίηση των λεγόμενων «αρχείων Έπσταϊν» έριξε φως στις σχέσεις τους μαζί του, ορισμένοι παραιτούνται ακόμη και από θέσεις ισχύος;
Για να κατανοήσουμε αυτό το «γιατί», σημαντικό είναι να ρίξουμε μια ματιά, εφόσον εξηγήσαμε ποιος ήταν, στις κατηγορίες που οδήγησαν τον Τζέφρι Έπσταϊν στη φυλακή.
Πόσο «σκοτεινό» είναι το όνομα του Τζέφρι Έπσταϊν;
Σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, ο Τζέφρι Έπσταϊν είχε οργανώσει για χρόνια ένα σύστημα στρατολόγησης νεαρών γυναικών και ανήλικων κοριτσιών.
Οι συνεργάτες του προσέγγιζαν πιθανά θύματα σε χώρους όπου συγκεντρωνόταν νεανικός κόσμος, όπως τα πανεπιστήμια, αλλά και σε περιβάλλοντα της υψηλής κοινωνίας.
Παράλληλα, σύμφωνα με καταθέσεις θυμάτων και δημοσιογραφικές έρευνες, στο δίκτυο φέρεται να συμμετείχαν και άνθρωποι που κινούνταν στον χώρο της μόδας και της ψυχαγωγίας. Πρόκειται για τους λεγόμενους «ανιχνευτές» μοντέλων, οι οποίοι προσέγγιζαν νεαρές γυναίκες — ακόμη και ανήλικες — προβάλλοντας την προοπτική επαγγελματικών ευκαιριών. Με το πρόσχημα γνωριμιών με ισχυρούς ανθρώπους ή πιθανών συνεργασιών, τις προσκαλούσαν σε ταξίδια, πάρτι ή ιδιωτικές συναντήσεις.
Σύμφωνα με μαρτυρίες θυμάτων που περιλαμβάνονται στη δικογραφία αλλά και σε μεταγενέστερες καταθέσεις, ο Τζέφρι Έπσταϊν φέρεται να έδειχνε ιδιαίτερη προτίμηση σε λευκά κορίτσια. Ορισμένα από τα θύματα κατέθεσαν ότι οι συνεργάτες του αναζητούσαν συγκεκριμένα νεαρές γυναίκες με αυτό το προφίλ, αν και οι πληροφορίες αυτές προέρχονται κυρίως από μαρτυρίες και όχι από επιβεβαιωμένα δικαστικά ευρήματα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις τα κορίτσια καλούνταν σε ταξίδια, πάρτι ή συναντήσεις με άτομα της υψηλής κοινωνίας, με την υπόσχεση ότι θα γνωρίσουν σημαντικούς ανθρώπους που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την καριέρα τους.
Το πρόσχημα του «μασάζ»
Η μέθοδος προσέγγισης εμφανίζεται συχνά παρόμοια στις καταγγελίες. Νεαρά κορίτσια καλούνταν στην κατοικία του Τζέφρι Έπσταϊν για να του κάνουν μασάζ. Τα ραντεβού αυτά, σύμφωνα με τη δικογραφία, κατέληγαν συχνά σε σεξουαλικές πράξεις.
Το πρώτο ραντεβού λειτουργούσε πολλές φορές ως ένα είδος «κάστινγκ» ή «ψαρέματος». Τα κορίτσια πήγαιναν στην εκάστοτε πολυτελή κατοικία του, τους έκανε ένα τουρ στον πλούτο του και στη συνέχεια τα ρωτούσε πληροφορίες για την προσωπική τους ζωή, τους στόχους, την παιδική τους ηλικία, την οικογενειακή τους κατάσταση, ακόμη και το αν έχουν αδελφές τις οποίες, σε ορισμένες περιπτώσεις, προσπαθούσε να εντάξει επίσης στο κύκλωμα.
Μετά τη συνάντηση, τα κορίτσια πληρώνονταν με μετρητά – συνήθως από 200 έως 300 δολάρια.
Ορισμένα από τα θύματα ήταν μόλις 14 ετών. Σε ορισμένες μαρτυρίες που περιλαμβάνονται στα πρόσφατα αρχεία γίνεται λόγος ακόμη και για κορίτσι ηλικίας 9 ετών, χωρίς όμως οι συγκεκριμένες καταγγελίες να έχουν επιβεβαιωθεί δικαστικά.
Σε αρκετές περιπτώσεις, σύμφωνα με τη δικογραφία, τα κορίτσια είχαν δηλώσει την ηλικία τους, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο Τζέφρι Έπσταϊν γνώριζε πως επρόκειτο για ανήλικες.
Ένα σύστημα που αναπαρήγαγε νέα θύματα
Κεντρικό στοιχείο του τρόπου λειτουργίας του δικτύου ήταν ότι ορισμένα από τα ίδια τα θύματα στρατολογούσαν νέα κορίτσια. Ο Τζέφρι Έπσταϊν φέρεται να πλήρωνε ορισμένες από αυτές για να φέρνουν φίλες ή γνωστές τους.
Όταν ένα κορίτσι έφερνε ένα άλλο, πληρώνονταν και οι δύο- επίσης 200 με 300 δολάρια η καθεμιά. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε ένας μηχανισμός που αναπαρήγαγε συνεχώς νέα θύματα, σαν αλυσίδα.
Ο ρόλος των συνεργατών
Ο Τζέφρι Έπσταϊν δεν δρούσε μόνος. Σύμφωνα με τα κατηγορητήρια των αμερικανικών αρχών, γύρω του υπήρχε ένα δίκτυο συνεργατών και εργαζομένων που είχαν ενεργό ρόλο στη λειτουργία του συστήματος στρατολόγησης και εκμετάλλευσης. Με βασική συνεργό του την Γκίσλεϊν Μάξγουελ.
Άτομα του περιβάλλοντός του επικοινωνούσαν με τα κορίτσια, έκλειναν ραντεβού και οργάνωναν τις συναντήσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν εκείνοι που συνόδευαν τα θύματα σε πολυτελή ξενοδοχεία, ιδιωτικές κατοικίες ή προεδρικές σουίτες, όπου συναντούσαν άνδρες υψηλού κοινωνικού και οικονομικού προφίλ.
Σε αυτούς τους χώρους ζητούνταν συχνά από τα κορίτσια να κάνουν «μασάζ», όμως, σύμφωνα με τις καταθέσεις θυμάτων και τα στοιχεία της δικογραφίας, αρκετές από αυτές τις συναντήσεις κατέληγαν σε μορφές σεξουαλικής εκμετάλλευσης.
Υποσχέσεις και χειραγώγηση
Σε αρκετές περιπτώσεις, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο Έπσταϊν υποσχόταν στα θύματα ότι θα καλύψει τα δίδακτρα των σπουδών τους ή ότι θα τις βοηθήσει να ξεκινήσουν την επαγγελματική καριέρα που επιθυμούσαν. Σε ορισμένες περιπτώσεις πράγματι το έκανε.
Οι καταθέσεις δείχνουν επίσης ότι στόχευε συστηματικά νεαρές γυναίκες και ανήλικες που βρίσκονταν σε ευάλωτη θέση — είτε λόγω οικονομικών δυσκολιών είτε λόγω προσωπικών τραυμάτων.
Οι ειδικοί περιγράφουν τη διαδικασία αυτή ως «grooming»: μια σταδιακή προσπάθεια να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των θυμάτων, να αποκαλυφθούν προσωπικές πληροφορίες και να εντοπιστούν στοιχεία που μπορούν να αξιοποιηθούν για χειραγώγηση.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα μιας από τις μαρτυρίες που περιλαμβάνονται στα αρχεία της υπόθεσης, ανήλικο θύμα φέρεται να εκμυστηρεύτηκε στον Έπσταϊν ότι είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση από τον παππού της.
Σύμφωνα με την καταγγελία, εκείνος χρησιμοποίησε αυτή την πληροφορία για να την χειραγωγήσει. Της εξέφρασε λύπη για την τραυματική παιδική της εμπειρία, όμως φέρεται να την βίασε και ο ίδιος.
Τα νομικά εμπόδια
Πολλές από τις μαρτυρίες αναδεικνύουν και τα σημαντικά εμπόδια που αντιμετώπισαν αρκετά από τα θύματα όταν επιχείρησαν να καταγγείλουν όσα είχαν συμβεί. Σύμφωνα με τις καταθέσεις, σε ορισμένες περιπτώσεις γυναίκες που μίλησαν στις αρχές για σεξουαλική κακοποίηση ή βιασμό διαπίστωσαν ότι οι υποθέσεις τους δεν προχωρούσαν.
Ένα από τα βασικά προβλήματα ήταν το ζήτημα της δικαιοδοσίας. Ο Τζέφρι Έπσταϊν δραστηριοποιούνταν σε διαφορετικές πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών και σε διάφορες τοποθεσίες, μεταξύ των οποίων η Φλόριντα, η Νέα Υόρκη και το Νέο Μεξικό, ενώ χρησιμοποιούσε επίσης ιδιωτικά νησιά στην Καραϊβική, αλλά και το σπίτι του στο Παρίσι. Πολλά από τα περιστατικά φέρονται να συνέβησαν σε αυτές τις διαφορετικές τοποθεσίες, γεγονός που δημιουργούσε νομικές δυσκολίες ως προς το ποια αρχή ήταν αρμόδια να διερευνήσει την υπόθεση.
Σε αρκετές περιπτώσεις τα θύματα κατέθεταν καταγγελίες σε μια πολιτεία, ενώ τα περιστατικά είχαν συμβεί σε άλλη ή ακόμη και σε διεθνή ύδατα. Ως αποτέλεσμα, οι τοπικές αρχές δήλωναν ότι δεν είχαν την αρμοδιότητα να κινηθούν νομικά, επειδή το περιστατικό είχε συμβεί εκτός της δικαιοδοσίας τους.
Παράλληλα, οι συχνές μετακινήσεις των θυμάτων — από ιδιωτικές κατοικίες και πολυτελή ξενοδοχεία έως ταξίδια σε άλλες πολιτείες ή στο ιδιωτικό νησί του Έπσταϊν — δυσκόλευαν την τεκμηρίωση των καταγγελιών. Η γεωγραφική διασπορά των περιστατικών δημιουργούσε ένα περίπλοκο νομικό πλαίσιο, στο οποίο οι ευθύνες μεταφέρονταν από τη μία αρχή στην άλλη χωρίς να προχωρά ουσιαστική διερεύνηση.
Αρκετά θύματα κατέθεσαν επίσης ότι, όταν απευθύνθηκαν στις αρχές, αντιμετώπισαν δυσπιστία ή έλλειψη ενδιαφέροντος για την περαιτέρω διερεύνηση των καταγγελιών τους. Σε συνδυασμό με την ισχύ και τις διασυνδέσεις που διέθετε ο Τζέφρι Έπσταϊν στους πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς κύκλους, το γεγονός αυτό ενίσχυσε την αίσθηση ότι οι υποθέσεις τους δεν αντιμετωπίζονταν με τη σοβαρότητα που απαιτούσαν.
Το αποτέλεσμα ήταν πολλές καταγγελίες να παραμένουν για χρόνια χωρίς ουσιαστική δικαστική εξέλιξη, γεγονός που επέτρεψε στο δίκτυο να συνεχίσει να λειτουργεί για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν οι αρχές προχωρήσουν σε ευρύτερες έρευνες.
Τα αναπάντητα ερωτήματα
Παρά τις δικαστικές εξελίξεις, η υπόθεση εξακολουθεί να αφήνει ανοιχτά ερωτήματα: ποιοι γνώριζαν για τη δράση του Έπσταϊν, ποιοι διατήρησαν επαφές μαζί του ακόμη και μετά την πρώτη καταδίκη του και ποιος ήταν ο πραγματικός κύκλος των ανθρώπων που κινούνταν γύρω από το δίκτυό του.
Παράλληλα, συνεχίζονται οι συζητήσεις γύρω από την περίφημη «λίστα πελατών» του Τζέφρι Έπσταϊν, η οποία κατά καιρούς φέρεται να «εμφανίζεται» και να «εξαφανίζεται» από τη δημόσια συζήτηση.
Περισσότερα στοιχεία για την υπόθεση δημοσιεύονται σταδιακά καθώς οι έρευνες των αμερικανικών αρχών συνεχίζονται.
