Πέρα από την πενιχρή επιχορήγηση που λαμβάνουν οι δήμοι από το αρμόδιο υπουργείο για την κάλυψη των αναγκών των αδέσποτων ζώων συντροφιάς, στον δήμο Ρόδου δεν δίνεται καν η δυνατότητα πρόσληψης μόνιμου κτηνιάτρου. Η μόνη επιλογή είναι η πρόσληψη οκτάμηνης διάρκειας, με αποδοχές μεσαίου επιπέδου, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την εξεύρεση ενδιαφερόμενου.
Όπως επισημαίναμε και πρόσφατα, τα δημοτικά ιατρεία στη Ρόδο λειτουργούν εδώ και καιρό χάρη σε υπερπροσπάθειες και «πατέντες», καθώς εύλογα τίθεται το ερώτημα: ποιος γιατρός θα επιλέξει να εργαστεί με απολαβές της τάξης των 700–800 ευρώ;
Η αποψίλωση προσωπικού στους δήμους είναι ήδη έντονη εδώ και αρκετά χρόνια – και για λόγους που ξεπερνούν το οικονομικό σκέλος. Το επόμενο διάστημα, ωστόσο, διαφαίνεται ότι οι δήμοι θα αναζητούν υπαλλήλους… με το κιάλι. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο οξύ στα μικρονήσια, που αποτελούν ειδική κατηγορία από μόνα τους, σε συνδυασμό με την έντονη στεγαστική κρίση.
Στην πράξη διαπιστώνεται ότι, χρόνο με τον χρόνο, οι δήμοι δυσκολεύονται ολοένα και περισσότερο να ανταποκριθούν στις αυξημένες αρμοδιότητες και ανάγκες που τους έχουν ανατεθεί, την ίδια στιγμή που η αφαίμαξη πόρων από την κεντρική διοίκηση εντείνεται. Και σύντομα, όπως όλα δείχνουν, δεν θα βρίσκουν ούτε το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό για να λειτουργήσουν. Η κατάσταση αυτή μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με κεντρικές αποφάσεις, ωστόσο τα έως τώρα μηνύματα μόνο αισιόδοξα δεν είναι…
