Η Ρόδος, το “διαμάντι” του ελληνικού τουρισμού, δείχνει πλέον ξεκάθαρα σημάδια κόπωσης. Τα στοιχεία της Fraport Greece για τον Απρίλιο δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας: η τουριστική κίνηση στο νησί σημείωσε μείωση 8,3% σε σχέση με πέρσι, με περισσότερους από 14.000 λιγότερους τουρίστες να περνούν φέτος από το αεροδρόμιο «ΔΙΑΓΟΡΑΣ». Και όμως, παρά τα ανησυχητικά στοιχεία, οι βουλευτές του νομού, οι τοπικοί φορείς και όσοι διαχειρίζονται τα κοινά συνεχίζουν να παρουσιάζουν μια ψεύτικη εικόνα ευημερίας. Αντί να κοιτάξουν την πραγματικότητα κατάματα, προτιμούν τις δημόσιες σχέσεις, τις φωτογραφίες και τα πληρωμένα δημοσιεύματα που παρουσιάζουν μια Ρόδο δήθεν “γεμάτη” και “πρωταγωνίστρια” στον τουρισμό. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική.
Η απώλεια της αγοράς του Ισραήλ αποκάλυψε πόσο ευάλωτος και ανοργάνωτος είναι ο τουριστικός σχεδιασμός του νησιού. Μια αγορά χάθηκε και αμέσως φάνηκε το πρόβλημα. Αν υπήρχε σοβαρή στρατηγική, νέες αγορές, ουσιαστική προβολή και σχέδιο ανάπτυξης, η Ρόδος δεν θα εξαρτιόταν από μία μόνο χώρα για να κρατήσει “ζωντανή” την αρχή της σεζόν. Κάθε χρόνο ακούμε τα ίδια: «Πάμε καλύτερα», «έρχεται δυνατή χρονιά», «η Ρόδος είναι κορυφαίος προορισμός». Κι όμως, κάθε χρόνο η πραγματικότητα διαψεύδει τα μεγάλα λόγια. Οι επιχειρήσεις στενάζουν, οι εργαζόμενοι βλέπουν μικρότερη κίνηση, οι επισκέπτες παραπονιούνται για υποδομές, ακρίβεια και εγκατάλειψη, ενώ το νησί λειτουργεί χωρίς σοβαρό πλάνο για το μέλλον. Το οδικό δίκτυο παραμένει προβληματικό, η καθαριότητα σε πολλές περιοχές είναι τραγική, οι ελλείψεις στις υποδομές τεράστιες και η εικόνα του νησιού σε πολλές τουριστικές περιοχές δεν θυμίζει κορυφαίο ευρωπαϊκό προορισμό.
Ακόμα πιο προκλητικό είναι το γεγονός ότι πολλοί επιλέγουν να “χρυσώνουν το χάπι” μέσω μέσων ενημέρωσης που παρουσιάζουν μόνο θετικές ειδήσεις, αποφεύγοντας να αγγίξουν την πραγματική κατάσταση που βιώνει η τοπική κοινωνία και η αγορά. Η Ρόδος δεν χρειάζεται άλλα πανηγύρια και δημόσιες σχέσεις. Χρειάζεται σοβαρότητα, στρατηγική και ανθρώπους που θα ασχοληθούν πραγματικά με τον τουρισμό και όχι μόνο με την πολιτική τους εικόνα. Γιατί αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, το νησί θα συνεχίσει να χάνει έδαφος χρόνο με τον χρόνο — και τότε δεν θα φταίει ούτε ο πόλεμος, ούτε οι διεθνείς συγκυρίες. Θα φταίνε όσοι είχαν την ευθύνη και δεν έκαναν ποτέ τίποτα ουσιαστικό.
