Λίγες κυβερνήσεις έχουν τόσες πολλές ανοιχτές υποθέσεις σκανδάλων όσο αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αυτό θα «εκτιμηθεί» δεόντως και στις εκλογές
Όταν ήρθε στην εξουσία η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο τόνος της ήταν ότι έφερνε μια θεσμική κανονικότητα. Κοντά στο τέλος της δεύτερης θητείας της, έχει καταφέρει να έχει χρεωθεί μια εντυπωσιακή συλλογή σκανδάλων. Διάφορες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης χρεώθηκαν σκάνδαλα, όμως καμία δεν κατάφερε να έχει τόσες υποθέσεις σε βάρος της και τόσους πολλούς βουλευτές και υπουργούς ελεγχόμενους.
Η επταετία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει ήδη άλλωστε σημαδευτεί από το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης, αυτό των υποκλοπών, ενώ σταδιακά ξηλώνεται το κυβερνητικό αφήγημα περί έλλειψης πολιτικής ευθύνης και διαχρονικών παθογενειών, επωδός κάθε φορά που ξεσπά σκάνδαλο.
Η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που περιλαμβάνει βουλευτές και υπουργούς ήρθε να διαψεύσει την κυβερνητική ρητορική που επί της ουσίας ήταν ότι πολιτική ευθύνη δεν έχει και ήταν απλώς κάποιοι κτηνοτρόφοι που έκαναν πλασματικές δηλώσεις και κάποιοι «επίορκοι υπάλληλοι».
Η δίκη για τους «ιδιώτες» σε σχέση με τις υποκλοπές ήρθε ουσιαστικά να ανοίξει την υπόθεση να… αρχειοθετήσει το πόρισμα Ζήση, να αναβαθμίσει κατηγορίες και να υπογραμμίσει ότι στο κέντρο της «επιχείρησης» των παρακολουθήσεων ήταν το Μέγαρο Μαξίμου.
Η έναρξη της μεγάλης δίκης για την τραγωδία των Τεμπών έρχεται να υπογραμμίσει τις τεράστιες πολιτικές ευθύνες μιας κυβέρνησης (και τις ενδεχόμενες ποινικές υπουργών) που δεν έκανε έγκαιρα όλα τα έργα που ήταν απαραίτητα για να μην βρεθούν δύο τρένα να κινούνται «στα τυφλά» στην ίδια γραμμή σε αντίθετη κατεύθυνση, αλλά και που προσπάθησε να «μπαζώσει» τα στοιχεία που θα επέτρεπαν καλύτερη διερεύνηση της υπόθεσης.
Οι αποκαλύψεις για κακοδιαχείριση των κονδυλίων για την κατάρτιση, ήρθαν να υπογραμμίσουν πόσο διαδεδομένη ήταν η πρακτική της διασπάθισης ευρωπαϊκών πόρων με πολιτικά πρόσωπα να βρίσκονται ήδη στο στόχαστρο.
Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει να υπάρξουν και άλλες… εκπλήξεις στον ορίζοντα που να δείξουν και άλλα πεδία κυβερνητικής παραβατικότητας, με διάφορους ήδη να ψιθυρίζουν με νόημα: «συστήματα καταμέτρησης».
Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε – κατά παράβαση του κανονισμού της Βουλής – να ζητήσει μεταφορά της συζήτησης για την κατάσταση με το κράτος δικαίου στη χώρα για τις 17 Απριλίου, πρωτίστως επειδή δεν ήθελε να γίνει αυτή η συζήτηση υπό το βάρος των αποκαλύψεων για τις υποκλοπές και της νέας μεγάλης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Μόνο που όσους ανάλογους χειρισμούς και εάν σκαρφιστεί, τίποτα δεν ακυρώνει ότι αυτή η κυβέρνηση πιάνεται διαρκώς με την κατσίκα στην πλάτη. Και μάλιστα έχει ήδη πιαστεί τόσες φορές που αυτό θα κυριαρχήσει αναμφίβολα και στην προεκλογική περίοδο επιτείνοντας το κλίμα βαθιάς αποδοκιμασίας, που ήδη προκαλεί η έκρηξη ακρίβειας και η αίσθηση φτωχοποίησης.
Και θα πορευτεί η κυβέρνηση με το βάρος τόσων σκανδάλων, γιατί πολύ απλά ευθύνεται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που γεννά σκάνδαλα.
Είναι σαφές ότι όταν σωρεύονται τόσες δικογραφίες που αγγίζουν την κυβέρνηση άμεσα, δεν μιλάμε για ένα άθροισμα μεμονωμένων περιστατικών, αλλά για μια δομική συνθήκη που αφορά τον ίδιο τον τρόπο που επέλεξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ασκεί την εξουσία.
Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που εξαρχής ενσωμάτωσε και το ενδεχόμενο διασπάθισης: γιατί αντιμετώπισε τα δημόσια έργα όχι ως ένα μέσο για να αναβαθμιστούν οι υποδομές και να προσφέρονται καλύτερες υπηρεσίες στους πολίτες, αλλά πρωτίστως ως «απορροφησιμότητα» κονδυλίων και ως ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα. Γιατί θεώρησε ότι οι ευρωπαϊκές ενισχύσεις μπορούσαν νομότυπα να μετατραπούν σε τρόπο διαμόρφωσης εκλογικών συσχετισμών. Γιατί θεώρησε ότι «επιτελικό κράτος» σήμαινε την αξιοποίηση τόσο της ΕΥΠ όσο και παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού για την παρακολούθηση υπουργών, ανώτατων αξιωματικών, δικαστικών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων, προσπαθώντας να βρει στοιχεία ώστε είτε να τους «κρατάει», είτε να τους «ξεμπροστιάσει». Γιατί, εάν μπορούσε, ακόμη και στον μηχανισμό των εκλογών θα παρέμβαινε (αν δεν το έχει ήδη σκεφτεί και αυτό…).
Αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης είναι το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης αλαζονείας που διαπερνά αυτή την κυβέρνηση.
Μιας αλαζονείας που αφετηρία έχει την πεποίθηση, που καταγράφηκε και την περασμένη δεκαετία, ότι στην Ελλάδα η μόνη δύναμη που δικαιούται να κυβερνήσει είναι η Νέα Δημοκρατία, άντε και όσοι από το ΠΑΣΟΚ θα ήταν διατεθειμένοι να συγκυβερνήσουν με τη Νέα Δημοκρατία (κάτι που ήδη συμβαίνει εάν σκεφτούμε τις περιπτώσεις των Πιερρακάκη, Φλωρίδη, Χρυσοχοΐδη, Μενδώνη), και που θεωρεί ότι οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη, πρώτη και καλύτερη η Αριστερά, είναι εξ ορισμού ανίκανη να κυβερνήσει και επικίνδυνη για τη χώρα. Παρότι η εμπειρία του 2015-2019 έδειξε ότι αυτές ακριβώς οι δυνάμεις κατάφεραν να βγάλουν τη χώρα από τα μνημόνια και όπως δείχνουν τα στοιχεία να πετύχουν μεγαλύτερη αναλογικά αύξηση της απασχόλησης και μείωση της ανεργίας σε σχέση με τις επιδόσεις της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Μιας αλαζονείας που καταγράφεται σε όλα τα σενάρια για αλλεπάλληλες εκλογές μέχρι να «πειστεί» η ελληνική κοινωνία ότι στην Ελλάδα ελεύθερη δημοκρατική επιλογή είναι μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή στο ίδιο το γεγονός ότι το 30% παρουσιάζεται ως επαρκές για… αυτοδυναμία.
Μιας αλαζονείας που αποτυπώνεται στο ίδιο το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο θεωρεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία διαρκές απαλλακτικό βούλευμα, αλλά και θεωρεί ότι εξ ορισμού δεν φέρει καμία ευθύνη, ακόμη και αν αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των δικογραφιών σε βάρος βουλευτών και υπουργών.
Μια αλαζονείας που παίρνει ολοένα και περισσότερο τα χαρακτηριστικά μιας ύβρεως που σύντομα θα συναντήσει την εκλογική νέμεσή της.
