Η μείωση του χρόνου μπροστά στην τηλεόραση και η αύξηση του χρόνου σε άλλες δραστηριότητες θα μπορούσε να βοηθήσει στην πρόληψη της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής, ειδικά κατά τη μέση ηλικία. Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας μελέτης που δημοσιεύτηκε στο European Psychiatry για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ψυχιατρικής Εταιρείας από το Cambridge University Press.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα οφέλη για την ψυχική υγεία από τη μείωση του χρόνου τηλεόρασης ήταν ισχυρότερα για τους ενήλικες μέσης ηλικίας, ενώ τα αποτελέσματα ήταν μικρότερα σε νεότερες και μεγαλύτερες ομάδες. Η επικεφαλής συγγραφέας Rosa Palazuelos-González του Πανεπιστημίου του Groningen δήλωσε ότι η μελέτη ξεχωρίζει επειδή εξέτασε τι συμβαίνει όταν ο χρόνος τηλεόρασης αντικαθίσταται ενεργά με άλλες συμπεριφορές όπως η άσκηση ή ο ύπνος. Προηγούμενη έρευνα έχει εξετάσει σε μεγάλο βαθμό τις συνδέσεις μεταξύ του καθιστικού τρόπου ζωής και της κατάθλιψης, αντί να αναλύσει πώς η μετάβαση σε συγκεκριμένες εναλλακτικές δραστηριότητες μπορεί να επηρεάσει τον κίνδυνο εμφάνισης της πάθησης. “Διαπιστώσαμε ότι η μείωση του χρόνου παρακολούθησης τηλεόρασης κατά 60 λεπτά και η ανακατανομή του σε άλλες δραστηριότητες μείωσε την πιθανότητα εμφάνισης μείζονος κατάθλιψης κατά 11%”, δήλωσε η Palazuelos-González.
«Για αντικατάσταση χρόνου 90 και 120 λεπτών, αυτή η μείωση στην πιθανότητα φτάνει το 25,91%.» Οι πιο εντυπωσιακές βελτιώσεις παρατηρήθηκαν σε ενήλικες μέσης ηλικίας. Σε αυτήν την ομάδα, η αντικατάσταση μιας ώρας ημερήσιου χρόνου τηλεόρασης με άλλες δραστηριότητες μείωσε τον κίνδυνο κατάθλιψης κατά 18,78%. Η μετατόπιση 90 λεπτών μείωσε την πιθανότητα κατά 29%, ενώ η αντικατάσταση δύο ωρών οδήγησε σε μείωση 43%. Σχεδόν όλες οι αντικαταστάσεις συνδέθηκαν με χαμηλότερο κίνδυνο κατάθλιψης, με μία εξαίρεση. Η αντικατάσταση μόλις 30 λεπτών τηλεόρασης για τις δουλειές του σπιτιού δεν επέφερε ουσιαστική αλλαγή. Ωστόσο, η ανακατανομή 30 λεπτών για αθλήματα μείωσε τον κίνδυνο κατά 18%. Η αντικατάσταση αυτού του χρόνου με σωματική δραστηριότητα στην εργασία ή το σχολείο μείωσε τον κίνδυνο κατά 10,21%, με δραστηριότητες αναψυχής ή μετακίνησης κατά 8% και με ύπνο κατά 9%. Σε όλα τα χρονικά πλαίσια που μελετήθηκαν, ο αθλητισμός παρουσίασε τη μεγαλύτερη μείωση στην πιθανότητα εμφάνισης μείζονος κατάθλιψης.
Μεταξύ των ηλικιωμένων ενηλίκων, η απλή ανακατανομή του χρόνου τηλεόρασης σε άλλες καθημερινές δραστηριότητες δεν άλλαξε σημαντικά τα ποσοστά κατάθλιψης. Η μόνη δραστηριότητα που έκανε μετρήσιμη διαφορά ήταν η συμμετοχή στον αθλητισμό. Η αντικατάσταση 30 λεπτών τηλεόρασης με αθλήματα μείωσε την πιθανότητα κατάθλιψης από 1,01% σε 0,71%. Με 60 λεπτά, ο κίνδυνος μειώθηκε στο 0,63% και με 90 λεπτά, στο 0,56%. Στους νεότερους ενήλικες, η απομάκρυνση του χρόνου από την τηλεόραση προς σωματικές δραστηριότητες δεν άλλαξε σημαντικά τον κίνδυνο κατάθλιψης. Οι ερευνητές σημείωσαν ότι οι νεότεροι συμμετέχοντες τείνουν να είναι συνολικά πιο σωματικά δραστήριοι. Υποδεικνύουν ότι αυτή η ομάδα μπορεί ήδη να υπερβαίνει το επίπεδο δραστηριότητας που βοηθά στην προστασία από την κατάθλιψη.
Τα ευρήματα βασίζονται σε μια μεγάλη πληθυσμιακή μελέτη (μια ολλανδική πρωτοβουλία με την ονομασία «Lifelines») που παρακολούθησε 65.454 ενήλικες που δεν είχαν κατάθλιψη στην αρχή της έρευνας. Οι συμμετέχοντες παρακολουθήθηκαν για τέσσερα χρόνια, με προσεκτικές συγκρίσεις μεταξύ ηλικιακών ομάδων. Τα άτομα ανέφεραν πόσο χρόνο αφιέρωναν σε δραστηριότητες όπως οι ενεργές μετακινήσεις, η άσκηση αναψυχής, ο αθλητισμός, οι οικιακές εργασίες, η σωματική δραστηριότητα στην εργασία ή το σχολείο, η παρακολούθηση τηλεόρασης και ο ύπνος. Οι διαγνώσεις μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής καθορίστηκαν χρησιμοποιώντας τη Μίνι Διεθνή Νευροψυχιατρική Συνέντευξη.
