Παύλο Μαρινάκη το να αναδεικνύονται οι εγκληματικές ελλείψεις στην υγεία και στην ασφάλεια στους χώρους εργασίας δεν είναι «τυμβωρυχία»
Η χώρα συγκλονισμένη ακόμη από την τραγωδία στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, άκουσε τις προκλητικές και αδιανόητες για τον κυνισμό τους δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου για το εργατικό δυστύχημα. Για το οποίο η Πυροσβεστική έχει ανακοινώσει ότι οφειλόταν σε διαρροή υγραερίου που συγκεντρώθηκε σε υπόγειο χώρο του εργοστασίου και ανεφλέγη από σπινθήρα. Δηλαδή, ένα είδος δυστυχήματος που είναι ο ορισμός της περίστασης απέναντι στην οποία χρειάζεται να υπάρχουν εγκατεστημένα συστήματα ασφαλείας και να είχαν τηρηθεί οι πιο αυστηρές προδιαγραφές για να αποφευχθεί. Κοινώς, είχαμε ένα δυστύχημα που έγινε επειδή εργαζόμενες δούλευαν σε αντικειμενικά ανασφαλείς συνθήκες. Γιατί εάν ήταν ασφαλείς, δεν θα είχε γίνει το δυστύχημα. Και αυτό επιτάσσει την απόδοση ευθυνών σε όσους δεν φρόντισαν για την ασφάλεια της εγκατάστασης και σε όσους δημόσιους ελεγκτικούς φορείς δεν φρόντισαν έγκαιρα να διαπιστωθεί και να λυθεί το πρόβλημα.
Όμως, η έγνοια του κυβερνητικού εκπροσώπου ήταν να καταγγείλει ότι υπάρχει ένα «κίνημα τυμβωρύχων», γιατί όπως επέμεινε η χώρα μας παραμένει πολύ ασφαλής και έχει από τις καλύτερες στατιστικές ως προς τα εργατικά ατυχήματα και είναι απλώς κάτι «απατεώνες» που υποστηρίζουν το αντίθετο για να «παραπλανήσουν τον κόσμο».
Αυτό που δεν είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι ότι η χαμηλή θέση της Ελλάδας ως προς τα εργατικά ατυχήματα στις ευρωπαϊκές κατατάξεις οφείλεται καταρχάς στο τι ορίζει η χώρα μας ως εργατικό ατύχημα. Η Γαλλία, για παράδειγμα, είναι ψηλά στην κατάταξη ως προς το συνολικό αριθμό εργατικών ατυχημάτων γιατί εφαρμόζει – και ορθώς πράττει! – ένα σύστημα καταγραφής που περιλαμβάνει «κάθε σωματική βλάβη ή ψυχολογική ζημία που προκύπτει από ή σε σχέση με την εργασία». Η Ισπανία καταγράφει ως εργατικά ατυχήματα αυτά που γίνονται στην διαδρομή από και προς την εργασία. Στη χώρα μας συχνά εργατικά ατυχήματα που σχετίζονται με αγροτικές εργασίες καταγράφονται ως τροχαία ατυχήματα, ενώ άλλες χώρες τα καταγράφουν ορθά ως εργατικά. Οι εργαζόμενοι με μπλοκάκι δεν καταγράφονται στα εργατικά ατυχήματα, ενώ και άλλες μεγάλες κατηγορίες εργαζομένων (ναυτικοί, εργαζόμενοι σε λατομεία και μαρμαράδικα) εξαιρούνται από την καταγραφή.
Στη χώρα μας τα συνδικάτα έχουνε καταγγείλει ότι σχεδόν τρία στα τέσσερα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα περνάνε κάτω από το ραντάρ των επίσημων στατιστικών. Και γι’ αυτό τα στοιχεία που δίνουν είναι πολύ περισσότερα. Την υποκαταγραφή των ατυχημάτων και την έλλειψη αξιόπιστων στοιχείων έχουν επισημάνει – μέλη άραγε του «κινήματος τυμβωρύχων» και αυτοί;- η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας και η Κομισιόν.
Οι επαγγελματικές ασθένειες δε που σχετίζονται άμεσα με την εργασία δεν καταγράφονται καθόλου, την ώρα που το Διεθνές Γραφείο Εργασίας τονίζει ότι για κάθε ένα θανατηφόρο εργατικό ατύχημα αντιστοιχούν έξι θάνατοι από επαγγελματικές ασθένειες.
Την ίδια στιγμή που ο κ. Παύλος Μαρινάκης πανηγυρίζει για το success story της κυβέρνησης – και η χώρα θρηνεί πέντε εργάτριες – έρχεται το ίδιο το σωματείο των ανθρώπων που εργάζονται στην αρμόδια Ανεξάρτητη Αρχή και λένε μια απλή αλήθεια: η Επιθεώρηση Εργασίας με τη σημερινή της στελέχωση χρειάζεται δεκαετίες για να ελέγξει όλες τις επιχειρήσεις. Όπως σημειώνουν, στους νομούς Τρικάλων και Καρδίτσας υπάρχουν 4 επιθεωρητές για να ελέγξουν 12.000 επιχειρήσεις.
Δηλαδή, σε μια χώρα όπου γνωρίζουμε ότι έχουμε σοβαρά προβλήματα στον τομέα υγείας και ασφάλειας σε πολλές επιχειρήσεις, όπου ξέρουμε ότι συχνά τα μέτρα ασφάλειας «θυσιάζονται» στο βωμό του κέρδους, όπου η «ανάπτυξη» συχνά ταυτίζεται με την απουσία κανόνων, όπου οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι συχνά αναγκάζονται να αποδέχονται κακές ή ακόμη και επικίνδυνες συνθήκες για να μη χάσουν το μεροκάματο, εξακολουθούμε να υποστελεχώνουμε τις υπηρεσίες που θα μπορούσαν έγκαιρα να εντοπίσουν προβλήματα, να απαιτήσουν να υπάρξουν τα απαραίτητα μέτρα ασφάλειας και να μην έχουμε ανθρωποθυσίες σε χώρους δουλειάς, για ένα μεροκάματο.
Μόνο που αυτό έρχεται και υπογραμμίζει ένα πάγιο πρόβλημα με αυτή την κυβέρνηση: δεν αναγνωρίζει σε τελική ανάλυση καμιά πραγματική ευθύνη του κράτους. Στα μάτια της το «επιτελικό κράτος» είναι, εξ ορισμού σχεδόν, και ένα «κράτος περιορισμένης ευθύνης». Το είδαμε, άλλωστε, με τραγικό τρόπο και στην όλη στάση της σε σχέση με την τραγωδία στα Τέμπη, όπου η αντίδραση δεν ήταν ποτέ «δεν κάναμε όσα πρέπει», αλλά ότι οφείλεται σε «ανθρώπινο σφάλμα». Έτσι και τώρα αυτή η κυβέρνηση αντί να αναλάβει επιτέλους κάποια ευθύνη και να δεσμευτεί για μέτρα για την υγεία και ασφάλεια στην εργασία – και εννοώ πραγματικά μέτρα και πραγματικούς ελέγχους και όχι απλώς την κύρωση της μίας ή της άλλη ευρωπαϊκής οδηγίας – σπεύδει να οχυρωθεί πίσω από το αμφισβητούμενο success story κάποιων ελλιπών στατιστικών και τη στοχοποίηση όσων αυτή τη στιγμή αναδεικνύουν το πραγματικό πρόβλημα με την κατάσταση στους χώρους δουλειάς.
Πράγμα που δυστυχώς σημαίνει ότι αυτή η κυβέρνηση του 13ώρου, της ελαστικοποίησης και της εντατικοποίησης της εργασίας δεν πρόκειται να πάρει μέτρα για να κάνει τους χώρους εργασίας ασφαλέστερους, ούτε για να στελεχώσει περισσότερο τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές. Κάτι που την καθιστά κυριολεκτικά και άμεσα επικίνδυνη…
