Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατά την άποψή μου, εκφράζει σήμερα το μεταλλαγμένο σημιτικό ΠΑΣΟΚ, καθώς στα σημαντικότερα υπουργεία κυριαρχούν πολιτικά πρόσωπα που προέρχονται από εκείνον τον χώρο.
Του Θέμη Καλαμάτα
Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, παρότι δεν υπήρξα ποτέ ψηφοφόρος του, διέθετε έναν έντονο πατριωτικό προσανατολισμό, που εξέφραζε ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Γι’ αυτό θεωρώ ότι οι πιο αξιοπρεπείς πολιτικοί που προέρχονται από εκείνη την εποχή είναι όσοι παρέμειναν πιστοί στις αρχές τους και δεν δέχθηκαν υπουργικές καρέκλες. Αντίθετα, αρκετοί άλλοι επέλεξαν την εξουσία, βάζοντας –κατά την εκτίμησή μου– το προσωπικό τους συμφέρον πάνω από τις πολιτικές τους διακηρύξεις.
Η γενιά μου μεγάλωσε με τον Ανδρέα Παπανδρέου στο τιμόνι της χώρας. Η οικογένειά μου, όμως, παρέμεινε διαχρονικά στον χώρο της Δεξιάς. Δεν επιλέξαμε ποτέ τον εύκολο δρόμο ούτε κυνηγήσαμε προσωπικά οφέλη. Αντίθετα, πολλές φορές πληρώσαμε το τίμημα της συνέπειας στις αξίες και στις πατροπαράδοτες αρχές μας. Όταν επιλέγεις να είσαι ευθύς, τίμιος και περήφανος, γνωρίζεις ότι αυτό έχει κόστος.
Εκείνο που προκαλεί τη μεγαλύτερη απογοήτευση είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, την οποία πολλοί στηρίξαμε με την ελπίδα ότι θα εξέφραζε τις αρχές της παράταξης, επέλεξε –κατά την άποψή μου– να απομακρυνθεί από αυτές. Αντί να δικαιώσει τους ανθρώπους που την πίστεψαν, τους άφησε στο περιθώριο, ενώ έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο σε πρόσωπα και λογικές που θυμίζουν περισσότερο το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ παρά τη διαχρονική φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, παρά τις πολιτικές διαφορές που είχα μαζί του, δεν έδινε την εντύπωση ότι κυβερνούσε με διάθεση εκδίκησης απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους. Οι πραγματικά μεγάλοι ηγέτες δεν φοβούνται τη διαφορετική άποψη ούτε τιμωρούν όσους στάθηκαν δίπλα τους. Αυτό είναι γνώρισμα μικρόψυχων ηγεσιών.
Η δημοκρατία έχει έναν τελικό και αδιαμφισβήτητο κριτή: τον ελληνικό λαό. Και όταν έρθει η ώρα της κάλπης, εκείνος θα αποφασίσει ποιοι τίμησαν την εμπιστοσύνη του και ποιοι την διέψευσαν.
