Τι είναι αυτό που χωρίζει τον Νίκο Ανδρουλάκη με τους κορυφαίους του ΠαΣοΚ; Τι είναι αυτό που τους εμποδίζει να βρουν κοινό βηματισμό και να απευθυνθούν με ενιαίο λόγο στην κοινωνία; Υπάρχει διαφορά πολιτικής αντίληψης και κουλτούρας ή πρόκειται για μια σύγκρουση προσωπικών φιλοδοξιών;

Τα μηνύματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων δεν είναι θετικά για τη Χαριλάου Τρικούπη. Στην πρόσφατη μέτρηση της MRB το ΠαΣοΚ καταμετρήθηκε στην τρίτη θέση και η βάση αντιλαμβάνεται πως μεταξύ των λοχαγών της παράταξης κυριαρχεί ένα αίσθημα αμοιβαίας καχυποψίας, που φέρνει διαρκώς εσωστρέφεια.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος πέτυχε μια ενωτική νίκη στις περυσινές εσωκομματικές εκλογές, με τη συμβολή και των άλλων υποψηφίων που δεν επέτρεψαν να ευτελιστεί η διαδικασία, στη συνέχεια δεν πορεύθηκε ανάλογα με τις προσδοκίες για ένα πιο ανοιχτό και συμμετοχικό κόμμα. Το momentum της στιγμής εκείνης χάθηκε μέσα στις συνεχείς επιθέσεις από την κυβέρνηση και το πριόνισμα του κλαδιού από τα ίδια τα στελέχη του κόμματος.

 

Παράπονα

Τα χαμόγελα έσβησαν σχετικά γρήγορα και οι εσωκομματικοί αντίπαλοι του Ν. Ανδρουλάκη του καταλογίζουν πως ουσιαστικά τίποτα δεν έχει αλλάξει στη λειτουργία του κόμματος. «Τα όργανα δεν συνεδριάζουν, οι αποφάσεις δεν είναι συλλογικές» του είπε ο Παύλος Γερουλάνος στην τελευταία συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας της ΚΟΕΣ, δημιουργώντας ένταση μεταξύ τους. Παράλληλα, αρκετοί βουλευτές παραπονιούνται πως δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί του, τουλάχιστον όχι τόσο συχνά όσο επιθυμούν.

Περίπου δύο μήνες πριν από το Συνέδριο, στο εσωτερικό του ΠαΣοΚ κυριαρχεί η αντίληψη ότι υπάρχει καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων, «αργά αντανακλαστικά», αλλά και πρόβλημα στην επικοινωνία των θέσεων του κόμματος. Από την πλευρά Ανδρουλάκη επισημαίνουν ότι οι άστοχες τοποθετήσεις στελεχών, όταν το ΠαΣοΚ επιχειρεί να θέσει θέματα στον δημόσιο διάλογο ή να κάνει γνωστό το πρόγραμμά του, δεν επιτρέπουν στο κόμμα να ορθοποδήσει. Η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω είναι προβληματική.

 

Δύσκολη σχέση

Αυτό ισχύει κυρίως στη σχέση του προέδρου του ΠαΣοΚ με τον δήμαρχο Αθηναίων, ο οποίος τερμάτισε δεύτερος στις εσωκοματικές εκλογές.

Από τότε μοιράζονται μια «δύσκολη και προβληματική» σχέση, όπως περιγράφεται από συνομιλητές και των δύο πολιτικών. Οι δύο τους κάποτε βρίσκονταν στην ίδια εσωκομματική πτέρυγα και έδιναν κοινούς αγώνες, ωστόσο με την εκλογή του Χάρη Δούκα στον Δήμο Αθηναίων όλα άλλαξαν και στράφηκε ο ένας κατά του άλλου.

Ισως το κλίμα να δηλητηριάστηκε από κάποιες παραχωρήσεις που έκανε τότε ο νέος δήμαρχος στην πλευρά του Κώστα Ζαχαριάδη, ο οποίος τον στήριξε τη δεύτερη Κυριακή, επειδή έδινε την εντύπωση της συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η Χαριλάου Τρικούπη κατηγορούσε τον Χ. Δούκα για «προσωπική ατζέντα» και εκείνος απαντούσε ότι «δεν μας στηρίζει το ΠαΣοΚ όπως πρέπει». Στις παρούσες συνθήκες, ο δήμαρχος Αθηναίων προκαλεί ευρύτερες αντιδράσεις επειδή αρκετοί θεωρούν ότι ακολουθεί μια «ακατανόητη στρατηγική» και ορισμένοι άρχισαν να σκέφτονται μήπως σταδιακά επιχειρεί «ηρωική έξοδο».

 

Η διεύρυνση

Από την πλευρά του, ο Χάρης Δούκας δηλώνει ότι δεν αμφισβητεί τον Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά ότι πιστεύει πως η δική του στρατηγική θα κάνει το ΠαΣοΚ πρώτο κόμμα. Παρότι ο Ν. Ανδρουλάκης επιμένει ότι όσο είναι εκείνος πρόεδρος «το ΠαΣοΚ δεν θα συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία», ο Χ. Δούκας επαναλαμβάνει την πρότασή του να μην συνεργαστεί το ΠαΣοΚ με τη Νέα Δημοκρατία, να τεθεί σε ψηφοφορία στο Συνέδριο.

Επίσης, την ώρα που ο πρόεδρος του κόμματος ανοίγει τις πόρτες διεύρυνσης, ο δήμαρχος Αθηναίων αντιτάσσει ότι «να γίνει η διεύρυνση, χωρίς face control, αλλά με όρους», με συνεργάτες του να επισημαίνουν πως η περίπτωση της Νίνας Κασιμάτη, που προκαλεί ήδη πολλές αντιδράσεις, «είναι μία περίπτωση μοναδική και ειδική, ενός στελέχους που πλήγωσε την παράταξη».

Κορυφαία στελέχη και βουλευτές του ΠαΣοΚ πιστεύουν επίσης πως ο Χάρης Δούκας βρίσκεται σε πίεση, καθώς το διαζύγιό του από τον Μανώλη Χριστοδουλάκη τον αποδυναμώνει οργανωτικά. Οι εντάσεις όμως επεκτείνονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόμματος.

 

«Σκόνταψε»

Ολο και περισσότερα στελέχη υποστηρίζουν πως η δυναμική που έχτιζε το ΠαΣοΚ μέσα στο 2025, με τη διαμόρφωση του κυβερνητικού προγράμματος που ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβριο στη ΔΕΘ, «σκόνταψε» λίγες ημέρες αργότερα στη δήλωση του Παύλου Γερουλάνου πως «αν δεν κουνήσει η βελόνα τους επόμενους δύο μήνες, θα έχουμε πρόβλημα».

Η «βελόνα» έγινε σλόγκαν και έκτοτε ο νέος κύκλος εσωστρέφειας δεν λέει να κλείσει, καθώς τροφοδοτείται συνεχώς με νέες δηλώσεις στελεχών που αμφισβητούν τη στρατηγική του ΠαΣοΚ και εκφράζουν τις διαφωνίες τόσο μέσα στα όργανα όσο και σε συνεντεύξεις στα μέσα ενημέρωσης, βγάζοντας τα εν οίκω εν δήμω.

 

Η «τρικλοποδιά»

Κριτική ασκήθηκε και στην Αννα Διαμαντοπούλου, όταν δήλωσε ότι με ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα στις εκλογές «τίθεται θέμα προέδρου» και λίγες ημέρες αργότερα όταν γνωστοποίησε ότι θα είναι υποψήφια βουλευτής στον Νότιο Τομέα. Η πρώτη της δήλωση προκάλεσε εκνευρισμό στην ηγετική ομάδα, που θεώρησε «τρικλοποδιά» να ανοίγει θέμα προέδρου «προσυνεδριακά και μάλιστα σε ανύποπτο χρόνο». Ενώ η δεύτερή της τοποθέτηση αποτέλεσε αφορμή για να της πει ο Χ. Δούκας πως «αυτό δεν είναι εικόνα κόμματος» και πως αυτές τις ανακοινώσεις θα πρέπει να τις κάνει η επιτροπή ψηφοδελτίων. Οι δυο τους εκφράζουν διαφορετικές τάσεις στο εσωτερικό του ΠαΣοΚ και να έχουν έρθει σε ανοιχτή αντιπαράθεση στην Πολιτική Γραμματεία.

 

Μεγάλες πιέσεις

Σε αυτό το κλίμα των εντάσεων και των καβγάδων, τα μεσαία στελέχη και τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής συγκλίνουν πως πρέπει να υπάρξει εκτόνωση της κατάστασης. Σκοπός είναι το Συνέδριο να αποτελέσει πολιτικό γεγονός και να βγάλει το ΠαΣοΚ από τη δίνη στην οποία περιστρέφεται.

Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, σύμφωνα με πληροφορίες, αναμένεται σύντομα να αναλάβει πρωτοβουλίες ώστε να ενοποιηθεί το εσωτερικό μέτωπο, καθώς οι πιέσεις που αντιμετωπίζει το ΠαΣοΚ τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τα υπό δημιουργία κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού θα είναι μεγάλες και δεν έχει την πολυτέλεια να αναλώνεται σε εσωτερικές συγκρούσεις, που μοιραία θα οδηγήσουν στη συρρίκνωση αντί για τη διεκδίκηση της δημιουργίας εναλλακτικού πόλου εξουσίας.