Η υπόθεση με τις υποκλοπές τώρα ανοίγει πραγματικά. Γιατί οι «ιδιώτες» δεν θέλουν να είναι τα εξιλαστήρια θύματα, την ώρα που η κυβέρνηση αναζητά απελπισμένα τρόπους συγκάλυψης
Τα πράγματα ορισμένες φορές είναι πολύ απλά. Και απλώς καταδικαστικά. Με τη δήλωση, στην εκπομπή Mega Stories με τη Δώρα Αναγνωστοπούλου, του Ταλ Ντίλιαν, του αφεντικού της Intellexa, που παράγει το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator που χρησιμοποιήθηκε για τις υποκλοπές, και στην οποία υποστήριξε ότι η εταιρεία του παρέχει τεχνολογία μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου και ότι αυτές έχουν την ευθύνη για τη χρήση του, ουσιαστικά «έδωσε», και μάλιστα «στεγνά», την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κοινώς ομολόγησε αυτό, που η κυβέρνηση αρνείται επίμονα να παραδεχτεί: ότι η ΕΥΠ χρησιμοποίησε το Predator για λογαριασμό του Μεγάρου Μαξίμου.
Με τη δήλωση του αυτή ο Ντίλιαν, που όπως και οι άλλοι καταδικασθέντες πρωτόδικα, αντιμετωπίζει βαριές ποινές και σε δεύτερο βαθμό, ιδίως εάν αναβαθμιστούν στο μεταξύ οι κατηγορίες, υπογράμμισε ότι οι «ιδιώτες» που βρέθηκαν στο ακροατήριο ύστερα από το διαβόητο πόρισμα Ζήση, το οποίο δεν είδε καμία κυβερνητική εμπλοκή (αυτή ακριβώς που τώρα ομολογήθηκε αρμοδίως), δεν πρόκειται να παραμείνουν απαθείς και να γίνουν τα εξιλαστήρια θύματα για έναν μηχανισμό παρακολουθήσεων που εξαρχής είχε κυβερνητικό σχεδιασμό και συντονισμό.
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η είδηση ήρθε την ώρα που πληροφορίες αναφέρουν ότι οι σχέσεις ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και τον πάλαι ποτέ ισχυρό άνδρα του Μεγάρου Μαξίμου, Γρηγόρη Δημητριάδη, δεν είναι οι καλύτερες δυνατές, σημάδι και αυτό ότι ήδη έχει αρχίσει η σύγκρουση για το ποιος θα επωμιστεί το κόστος από την προσπάθεια damage control για μια υπόθεση που δύσκολα θα μπορεί να θεωρείται πλέον ιδιωτική.
Και οι πονοκέφαλοι της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού είναι αυτοί τη στιγμή πολλοί. Καταρχάς υπάρχει το ζήτημα του τι θα αναφέρει η καθαρογραμμένη απόφαση του Πρωτοδικείου, μια που από αυτή θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό η παραπέρα έρευνα της υπόθεσης. Κοινώς προσπαθούν να εξασφαλίσουν ότι η τελική γραφή θα είναι πιο ήπια. Έπειτα, είναι το θέμα του τι θα κάνει ο ανακριτής που θα αναλάβει τώρα την έρευνα. Η έγνοια της κυβερνητικής πλευράς είναι να βρεθεί τρόπος η υπόθεση να καταλήξει στο αρχείο. Θα αποδώσουν αυτές οι προσπάθειες παρέμβασης (πώς αλλιώς να το περιγράψει κανείς;) στη δικαιοσύνη;
Όμως τα κυβερνητικά και πρωθυπουργικά άγχη, όπως και συνολικά των εμπλεκόμενων στελεχών της ΝΔ, αφορούν και το ποια στοιχεία θα επικαλεστούν οι «ιδιώτες» για να μην βρεθούν να καταδικάζονται στο Εφετείο. Φανταστείτε π.χ. να μπορούν να καταθέσουν έγγραφα που να τεκμηριώνουν ότι ήταν η ΕΥΠ αυτή που προμηθεύτηκε το παράνομο λογισμικό, ή φανταστείτε να εμφανιστούν βίντεο που να αποδεικνύουν «κρυφές» συναντήσεις στελεχών του Μαξίμου με τους «ιδιώτες». Πώς θα μπορούσε τότε να κρυφτεί η κυβέρνηση;
Τι δείχνουν όλα αυτά; Ότι και επισήμως έχουμε να κάνουμε με το Μαξίμου gate. Δηλαδή, την επιβεβαίωση ότι αυτή η κυβέρνηση επέλεξε όχι μόνο η ΕΥΠ να προμηθευτεί ένα παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, αλλά αυτό να χρησιμοποιηθεί σε μια απόπειρα να παρακολουθηθούν υπουργοί, δικαστές, αξιωματικοί, δημοσιογράφοι, και πολιτικοί της αντιπολίτευσης. Κοντολογίς, μια πρωτοφανής επίδειξη θεσμικής παραβατικότητας, που έκανε κουρελόχαρτο κάθε διακήρυξη περί θεσμικότητας.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη προσπάθησε για πολύ καιρό να συγκαλύψει την ευθύνη της για αυτή την υπόθεση. Αξιοποίησε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ως απαλλακτικό βούλευμα. Αξιοποίησε την επιρροή της στο δικαστικό σώμα ώστε να μην υπάρξει διερεύνηση ουσιαστική σε πρώτη φάση. Έβαλε τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ να αποσιωπήσουν την υπόθεση.
Όμως, τώρα τα ψέματα τελείωσαν. Το σθένος του εισαγγελέα και του προέδρου ενός μονομελούς Πρωτοδικείου, πατώντας πάνω στην προηγούμενη δημοσιογραφική έρευνα, οδήγησαν στο να γίνει η έρευνα που δεν έκανε η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, ούτε προφανώς και η εξεταστική παρωδία, και στο να καταδικαστούν οι εκπρόσωποι των εταιρειών σε βαριές ποινές που δύσκολα θα αναιρεθούν στο Εφετείο.
Αυτό ακριβώς πυροδοτεί τις αντιδράσεις που τώρα βλέπουμε να ξετυλίγονται και που όλες κατατείνουν στο ότι το κλίμα γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό για την κυβέρνηση. Γιατί όπως συνέβη και με το Watergate υπάρχει κάποια στιγμή ένα σημείο καμπής. Μετά από το οποίο η κυβέρνηση δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν έχει ευθύνη, την ώρα που η κοινωνία θα αποκτά ολοένα και πιο σαφή επίγνωση του μεγέθους και της παραβατικότητας της κυβέρνησης.
Και όσο και εάν έχει επικρατήσει ένας κυνισμός στην κοινωνία που λέει ότι ούτως ή άλλως «όλοι ακούνε όλους», δεν είναι καθόλου εύκολο να θεωρηθεί φυσιολογική αυτού του είδους η παρακολούθηση που θυμίζει την Ανατολική Γερμανία και την ταινία «Οι ζωές των άλλων». Ακόμη χειρότερα για την κυβέρνηση, υπάρχει πάντα μια τομή ανάμεσα σε αυτό που αποτελεί πολύ ισχυρή υποψία και αυτό που αποδεδειγμένα έγινε.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη θα προσπαθήσει να κάνει τα πάντα για να το αντιστρέψει αυτό. Θα δοκιμάσει τη συγκάλυψη, την αποσιώπηση, την υποβάθμιση της σημασίας των αποκαλύψεων. Όμως, αυτό το παιχνίδι το έχει χάσει και επί της ουσίας είναι με την πλάτη στον τοίχο. Γιατί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο η αλήθεια έρχεται στο φως. Άρα και η ευθύνη της. Πολιτική και ποινική.
