Αναιμικό αναμένεται να είναι και φέτος το ενδιαφέρον των γιατρών για μετακίνηση στα νησιά, καθώς εδώ και χρόνια το ιατρικό προσωπικό εμφανίζεται απρόθυμο να υπηρετήσει στη νησιωτική χώρα. Παρά τα κίνητρα που, σύμφωνα με την κυβέρνηση, έχουν θεσπιστεί, η ανταπόκριση παραμένει περιορισμένη.
Επί σειρά ετών καταγράφεται η ίδια εικόνα, με γιατρούς να αποφεύγουν τη στελέχωση των δομών του Εθνικού Συστήματος Υγείας στα νησιά, γεγονός που οδηγεί κάθε καλοκαίρι σε έντονες ελλείψεις ιατρικών υπηρεσιών, τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες.
Και φέτος, το Υπουργείο Υγείας βρίσκεται σε αναμονή για το αν το ιατρικό προσωπικό θα ανταποκριθεί στις μετακινήσεις, καθώς τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γιατροί παραμένουν σημαντικά. Βασικοί ανασταλτικοί παράγοντες είναι το υψηλό κόστος ζωής, η δυσκολία εύρεσης κατοικίας και η επιστημονική απομόνωση.
Υψηλό κόστος διαβίωσης
Το κόστος ζωής στα νησιά παραμένει ιδιαίτερα αυξημένο, καθώς εκτιμάται ότι είναι κατά περίπου 30% υψηλότερο σε σχέση με τις μεγάλες πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Παράλληλα, η εύρεση κατοικίας αποτελεί σημαντικό πρόβλημα, καθώς τα διαθέσιμα σπίτια είναι περιορισμένα και τα ενοίκια ιδιαίτερα υψηλά, λόγω της στροφής πολλών ιδιοκτητών στη βραχυχρόνια μίσθωση. Από την πλευρά του, το Υπουργείο Υγείας υποστηρίζει ότι έχουν διατεθεί κατοικίες για υγειονομικούς σε αρκετά νησιά, ωστόσο οι επιφυλάξεις παραμένουν.
Σε πολλές περιπτώσεις, ο μισθός των γιατρών δεν επαρκεί για την κάλυψη βασικών εξόδων διαβίωσης, κατάσταση που αφορά συνολικά και άλλες επαγγελματικές ομάδες, όπως εκπαιδευτικούς. Παραμένει άγνωστο αν θα υπάρξει επαρκής ανταπόκριση στη νέα πρόσκληση για περίπου 50 νησιά, η οποία συνοδεύεται και από οικονομικό μπόνους 1.500 ευρώ, μέσω πρωτοβουλίας του Στέλιου Χατζηϊωάννου.
Εξαντλητικά ωράρια και ελλείψεις προσωπικού
Ένας ακόμη καθοριστικός παράγοντας είναι οι συνθήκες εργασίας, καθώς οι ελλείψεις προσωπικού οδηγούν σε υπερεφημέρευση των γιατρών, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις καλούνται να εργάζονται για μεγάλο μέρος του μήνα εντός νοσοκομείων.
Το φαινόμενο αυτό έχει επανειλημμένα αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια, ενώ έχει επιβεβαιωθεί και μέσω καταγγελιών υγειονομικών, όπως πρόσφατα από νεαρή παιδίατρο που είχε μετακινηθεί στη Σάμο.
Παράλληλα, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο (Οδηγία 2003/88/ΕΚ), προβλέπεται ανώτατο εβδομαδιαίο όριο εργασίας 48 ωρών, ελάχιστη ημερήσια ανάπαυση 11 ωρών και εβδομαδιαία ανάπαυση 24 ωρών, ενώ οι εφημερίες υπολογίζονται ως χρόνος εργασίας. Ωστόσο, στην πράξη τα όρια αυτά συχνά δεν τηρούνται λόγω των σοβαρών ελλείψεων στο σύστημα υγείας.
Συνδικαλιστικές οργανώσεις του κλάδου έχουν επανειλημμένα επισημάνει την υπερεργασία και την εξάντληση του ιατρικού προσωπικού, υπογραμμίζοντας ότι η κατάσταση επιβαρύνει σημαντικά τη λειτουργία του ΕΣΥ.
Επιστημονική απομόνωση και δέσμευση παραμονής
Ένα επιπλέον ζήτημα που αποτρέπει τη μετακίνηση γιατρών είναι η επιστημονική απομόνωση, καθώς πολλοί θεωρούν ότι η εργασία σε μικρές και απομακρυσμένες μονάδες περιορίζει την επαγγελματική τους εξέλιξη.
Σημειώνεται ότι ο μόνιμος διορισμός σε απομακρυσμένες περιοχές συνεπάγεται υποχρεωτική παραμονή τουλάχιστον πέντε ετών, ενώ όσοι λάβουν το οικονομικό μπόνους των 1.500 ευρώ οφείλουν να παραμείνουν για επτά χρόνια.
