Αν κάποιος επισκεφτεί τη Ρόδος την Πρωτομαγιά, δύσκολα θα πιστέψει ότι μιλάμε για έναν από τους πιο εμβληματικούς τουριστικούς προορισμούς της Μεσογείου. Αντί για ζωντάνια, βρίσκει κατεβασμένα ρολά. Αντί για κοσμοπολίτικη αύρα, μια αίσθηση εγκατάλειψης. Ένα νησί που μοιάζει να βρίσκεται σε… αναστολή λειτουργίας.
Ξενοδοχεία κλειστά ή μισοάδεια, εκτός από τα all-inclusive «βραχιολάκι» που λειτουργούν σαν απομονωμένες φούσκες. Η τοπική αγορά; Σιωπηλή. Εστιατόρια και καφέ; Λίγα και διστακτικά. Παραλίες; Απροετοίμαστες, σχεδόν ξεχασμένες. Ο επισκέπτης που θα τολμήσει να έρθει τέτοια εποχή, θα αναρωτηθεί εύλογα: «Γιατί ήρθα;»
Η εικόνα δεν είναι απλώς απογοητευτική — είναι επικίνδυνη για το ίδιο το τουριστικό προϊόν. Γιατί ο τουρισμός δεν είναι μόνο Ιούλιος και Αύγουστος. Είναι εμπειρία, είναι φιλοξενία, είναι η αίσθηση ότι ο τόπος σε περιμένει. Και αυτή τη στιγμή, η Ρόδος δείχνει να μην περιμένει κανέναν.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι «δεν έχει έρθει ακόμα η σεζόν». Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται να την ξεκινήσει νωρίτερα. Όταν όλα είναι κλειστά, ο τουρίστας δεν πρόκειται να έρθει. Και όταν δεν έρχεται, η αγορά συνεχίζει να μένει κλειστή. Ένας φαύλος κύκλος αδράνειας.
Η Πρωτομαγιά θα μπορούσε να είναι η ιδανική ευκαιρία για ένα δυναμικό άνοιγμα: καλός καιρός, ευρωπαϊκές αγορές έτοιμες για αποδράσεις, χαμηλότερες τιμές, αυθεντική εμπειρία. Αντί γι’ αυτό, η εικόνα που εκπέμπεται είναι αυτή ενός «νεκρού» προορισμού.
Η αλήθεια είναι σκληρή: ο ελληνικός τουρισμός δεν πεθαίνει από έλλειψη ομορφιάς ή δυνατοτήτων. Πεθαίνει από αδιαφορία, κακή οργάνωση και έλλειψη στρατηγικής. Και η Ρόδος, δυστυχώς, είναι ένα ζωντανό παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας.
Το ερώτημα παραμένει: πόσο ακόμα θα αντέξει ένα τόσο δυνατό brand να υπονομεύει τον ίδιο του τον εαυτό;
