Εντυπωσιάζει το γεγονός ότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν είχε καμία παρουσία στη δίκη για τις υποκλοπές. Παρότι αυτές αφορούσαν υπουργούς, δικαστικούς και την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων
Εάν κανείς παρατηρήσει την κυβερνητική ρητορική για το σκάνδαλο με τις υποκλοπές, θα διαπιστώσει ότι αντιμετωπίζεται ως μια «ιδιωτική υπόθεση». Ως κάτι που δεν αφορά το ελληνικό κράτος, αλλά κάποιους ιδιώτες.
Για να θυμίσω κάτι οικείο ίσως στους παλαιότερους είναι ως εάν να είχε συλληφθεί κάποιος από εκείνους τους «ντετέκτιβ» που έβαζαν αγγελίες στις εφημερίδες και προσέφεραν υπηρεσίες παρακολούθησης για υποθέσεις συζυγικής απιστίας.
Μόνο που εδώ προφανώς δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιους ιδιώτες που παρακολουθούσαν κάποιους άλλους ιδιώτες. Έχουμε να κάνουμε με κάποιους ιδιώτες που παρακολουθούσαν ή αποπειράθηκαν να παρακολουθήσουν υπουργούς, δικαστικούς και ανώτατους αξιωματικούς, μαζί με πολιτικούς, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες.
Το λιγότερο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι αυτοί οι «ιδιώτες» στράφηκαν κατά του κράτους, κατά του ελληνικού δημοσίου, κατά του δικαστικού σώματος.
Θα περίμενε κάποιος ότι το ελληνικό δημόσιο, όπως εκπροσωπείται από την εκλεγμένη κυβέρνηση, θα στρεφόταν κατά αυτών των ιδιωτών, που προσπάθησαν να πλήξουν το κράτος: να παρακολουθήσουν υπουργούς και κρατικούς αξιωματούχους, να αποκτήσουν πρόσβαση σε πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένων απορρήτων, να αποπειραθούν να εκβιάσουν κρατικούς λειτουργούς.
Θα περίμενε, επίσης, κανείς ότι οι υπουργοί που βρέθηκαν στο στόχαστρο των παρακολουθήσεων θα είχαν υποβάλει μηνύσεις και θα είχαν ζητήσει παράσταση πολιτικής αγωγής απαιτώντας να τιμωρηθούν όσοι προσπάθησαν να παραβιάσουν το απόρρητο των δικών τους επικοινωνιών.
Μάλιστα, οι υπουργοί δεν είχαν απλώς δικαίωμα να κάνουν μηνύσεις, αλλά και υποχρέωση, γιατί το να παρακολουθείται το τηλέφωνο υπουργού αφορά απειλή κατά του δημοσίου συμφέροντος.
Αντ’ αυτού οι αρμόδιοι υπουργοί δεν έκαναν απολύτως τίποτα.
«Ούτε που ίδρωσε το αυτί μου», είχε δηλώσει ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης. Δηλαδή, αυτός που τώρα δηλώνει ότι θα περάσει πειθαρχικό όποιον διαμαρτύρεται εναντίον του, θεώρησε ότι δεν έπρεπε να διερευνηθεί ποινικά το γεγονός ότι γίνονταν επανειλημμένες απόπειρες να υποκλαπούν οι συνομιλίες ενός υπουργού. Συνομιλίες που αφορούν τη λειτουργία του κράτους και όχι κάποια «ιδιωτική υπόθεση».
Η απουσία οποιασδήποτε παρουσίας του κράτους και του Δημοσίου σε αυτή τη δίκη δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει. Είτε ότι η κυβέρνηση αυτή αδιαφορεί παγερά για το δημόσιο συμφέρον, συμπεριλαμβανομένης της εθνικής ασφάλειας – γιατί περί αυτού πρόκειται όταν μιλάμε για τις επικοινωνίες υπουργών και ανώτατων αξιωματικών. Είτε ότι αυτή η κυβέρνηση απλώς δεν θέλει να διερευνηθεί η υπόθεση, γιατί έχει ευθύνη για αυτήν.
Σε κάθε περίπτωση είναι σαφές ότι απέχουμε από οποιαδήποτε έννοια υπεύθυνης διακυβέρνησης με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.
