Ο υπουργός Υγείας ας αφήσει τις ρητορικές υπερβολές και ας αναρωτηθεί γιατί οι άνθρωποι που κρατούν όρθιο το ΕΣΥ διαμαρτύρονται
Κάποτε ήταν οι «ήρωες με τις λευκές μπλούζες», οι γιατροί και νοσηλευτές που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά της πανδημίας. Σήμερα, αντιμετωπίζονται ως «ταραξίες».
Όμως, πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους, αυτές και αυτούς που κρατούν όρθιο το δημόσιο σύστημα υγείας, που εξασφαλίζουν ότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει υγειονομικές κρίσεις, που θα ξαναβρεθούν στην πρώτη γραμμή σε οποιαδήποτε έκτακτη ανάγκη.
Οι άνθρωποι αυτοί σήμερα διαμαρτύρονται για τα προβλήματα στο δημόσιο σύστημα υγείας. Τις ελλείψεις σε προσωπικό και σε εξοπλισμό αλλά και τις χαμηλές απολαβές που δημιουργούν προβλήματα στην προσέλκυση γιατρών για να στελεχώσουν ιδίως περιφερειακά νοσοκομεία. Το γεγονός ότι χρειάζεται να εργάζονται εξαντλητικά για να μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους. Τη διαρκή αναμέτρηση με πολιτικές που αντιμετωπίζουν τη δημόσια υγεία ως δαπάνη που πρέπει να μειωθεί.
Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης είναι συχνά στόχος αυτών των διαμαρτυριών. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι οι διαμαρτυρίες είναι πολιτικά υποκινούμενες από παρατάξεις της Αριστεράς και ότι τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Εγώ ξέρω ότι εάν τα πράγματα ήταν όντως τόσο καλά δεν θα υπήρχαν τόσες διαμαρτυρίες όλα αυτά τα χρόνια, ότι δεν θα υπήρχε σε τόσες πολλές περιοχές αγωνία για την υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας, ότι δεν θα κατέβαιναν τόσο συχνά στον δρόμο γιατροί και υγειονομικοί, αλλά και οι τοπικές κοινωνίες.
Λέει ο υπουργός ότι γίνονται σημαντικά έργα. Όμως, γιατί τότε γιατροί υποστηρίζουν επώνυμα ότι τα έργα αυτά δεν έχουν ολοκληρωθεί και υπάρχουν σοβαρά προβλήματα; Γιατί επιμένουν ότι τμήματα νοσοκομείων υπολειτουργούν; Γιατί π.χ. στη Νίκαια καταγγέλλουν ότι το ανακαινισμένο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, το οποίο πήγε να εγκαινιάσει, έχει πλημμυρίσει τρεις φορές από όταν εγκαινιάστηκε;
Σε τελική ανάλυση για κανένα γιατρό και νοσηλευτή η διαμαρτυρία και οι συγκεντρώσεις δεν είναι «χόμπι». Με τους ασθενείς θέλουν να ασχολούνται και να κάνουν τη δουλειά τους. Ιδίως όταν – όπως γνωρίζει πολύ καλά και ο ίδιος υπουργός – οι γιατροί που δέχτηκαν την «ειδική περιποίηση» των ΜΑΤ στη Νίκαια είναι μερικοί από τους καλύτερους που έχουμε στη χώρα.
Εκτός βέβαια και εάν η βία των ΜΑΤ είναι η ανταμοιβή που προσφέρει ο υπουργός Υγείας στους «ήρωες με τις λευκές μπλούζες» και η… έκφραση ευγνωμοσύνης για όλα όσα έχουν κάνει για να συνεχίσει να λειτουργεί το δημόσιο σύστημα υγείας.
Από εκεί και πέρα καταλαβαίνω ότι ο υπουργός Υγείας κυρίως ενδιαφέρεται για τις δηλώσεις που θα μπορέσει να κάνει για οποιοδήποτε θέμα. Λογικό είναι, προεκλογική περίοδο έχουμε και έχει ξεκινήσει η μάχη του σταυρού.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να χαθεί το μέτρο. Γιατί το «θα με είχανε σκοτώσει, χωρίς τα ΜΑΤ», είναι μια κουβέντα που ένας υπουργός που ενδιαφέρεται να συνεχίσει να συνομιλεί με τους ανθρώπους που εργάζονται σε έναν νευραλγικό κλάδο όπως η δημόσια υγεία, δεν τη λέει. Ακόμη και εάν αισθάνεται ότι αυτό εξυπηρετεί την όποια «εικόνα» θέλει να παρουσιάσει. Ένταση υπήρξε σίγουρα, αλλά έπαιξε ρόλο και η αστυνομία σε αυτή, αλλά η ρητορική για «τραμπούκους» απλώς δείχνει ότι δεν έχει καμία διάθεση να συζητήσει με τους διαμαρτυρόμενους υγειονομικούς.
Και βέβαια όσο και εάν καταλαβαίνω ότι θέλει να απευθυνθεί σε ένα δεξιό ακροατήριο, εντούτοις «ατάκες» που εξισώνουν κομμουνισμό και φασισμό, λίγες μέρες αφότου ήρθαν στο φως φωτογραφίες από την εκτέλεση κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, ή αναφορές στο ότι κάποιοι διαμαρτύρονται απλώς επειδή είναι κομμουνιστές, απλώς δείχνουν και τον πραγματικό «πολιτικό πολιτισμό» του Άδωνι Γεωργιάδη. Εκτός και εάν ο αντικομμουνισμός «παλαιάς κοπής» είναι πλέον επίσημη κυβερνητική γραμμή.
Σε κάθε περίπτωση, το δημόσιο σύστημα υγείας, η στελέχωση, ενίσχυση και αναβάθμισή του είναι μια πραγματική «εθνική υπόθεση». Οφείλουμε να ακούσουμε τη διαμαρτυρία των ανθρώπων που το κρατούν όρθιο. Και να δούμε πώς τα σοβαρά προβλήματα που διαρκώς αναδεικνύουν θα αντιμετωπιστούν όπως πρέπει.
